روزهاي اول را با يك جمع شيطان و نخاله توي يك خانه ي ويلايي زيبا كه يكي از دوستان را به هواي تخصص به اين ديار كشانده بود گذرانديم. روزها با مي و آواز و خنده و رقص و شبها با صحبت و خاطره و رامي و حكم و رك و دبرنا و انواع و اقسام بازيهاي معقوله و غير معقوله مثل زو! و لي لي و وسطي.البته به همه ي اينها ونگ ونگ و دعواي بچه هاي بچه ها را هم حساب كن!از حق نگذريم گاهي هم شيرين بازيهاي همين بچه ها كلي بساط خنده و تفريح ميشد.مثلن ميون سياه مستيهاي ما وول ميخوردند و اداي بزرگترهايشان را در مي آوردند.كنار همه ي اينها شب بيداريهاي من با كافه پيانو در ديار نويسنده ي آن خالي از لطف نبود.آهان بگذار كمي از كافه پيانو بگويم؛دست كم صدها نوشته ي وبلاگي خوانده ام كه به مراتب بسيار بهتر و شكيل تر از اين كتاب پيكربندي شده اند.ميخواهم بگويم كار خيلي شاقي نبود.با امكانات مجوز و غيره اي كه نويسنده دربر داشته خب توانسته طرحش را در معرض داوري قرار دهد و از خوش اقبالي مورد اقبال هم قرار گيرد.يعني چنگي به دل نميزد آنچنان.يك جاهايي به زور گريزي به ممنوعيات و سان  سو ريات زده بود و اين افراط در بكار بردن با عجله ي محتواهاي به قول معروف صحنه دار(اگر خوانده باشيد همانجايي كه دخترك نمايان ميشود و آدرس كليد قفس را توي سوت ينش ميدهد) آزاردهنده است. گفتم شب بيداريهايم؛ميداني كه توي اين جمع انگار نه انگار كه شانزده سالي ميشود بُر خورده ام؛درست همان دوسالي كه تو بودي طوري ميشود كه همه ي اين سالها را تحت الشعاع قرار ميدهد.به ياد نمي آورم شبهايي كه تو نبودي و من سر شب بدمستي ميكردم و تا خورشيد پرتو افشان ظهر فردا ميخوابيدم.چگونه بود شبهاي مسافرتهاي اينچنيني بدون تو؟حتم دارم طوري دردناك نبوده كه احساسش كنم.آري آنقدرها هم سوزناك و رخوت انگيز نبوده و ميشده يك جورهايي خودت را به بيخيالي بزني.به عكس اين شبهاي نبودنت توي جمع كه جاي خالي ات كتاره ي زمختي را ميماند كه كشيده ميشود روي سكوت شيشه اي تنهايي بهت زده ي من و گفت و خندهاي ديگراني كه خارج از دايره ي من اند.اين عادتم به پريدن لاي حسرتهاي نبودن تو هنوز هم يادگار از رنجابه ي تلخي است كه بعد رفتنت دادي ام.
بعد از چند روزي اينچنيني گذراندن؛عزم طبس گلشن و يزد و اصفهان كرديم.جاده ي مشهد اصفهان بي گمان لخت و عور ترين جاده ي ايران است.اين را مني ميگويم كه نزديك نود و نه درصد جاده هاي ايران را رفته ام.كوير منحصر به فردش و آن صحنه هاي نابي كه هيچ جاي دنيا به گمانم نشود نظيرش را ديد.بيشمار لذت بردم و بيدريغ خودم را به شنهاي نارنجي داغ كه به پس تا نهاي بي شير زائويي بينوا ميمانست؛خالي از هر ماده ي مغذي كه امكان رشد و رويشي بدهد؛ماليدم؛غرق شدم؛لذت بردم.غرق در مستي شدم كه من را با مشتي خاك نارنجي آفتاب خورده هم ميشود شاد كرد.من را ميشود با يك نگاه محبت آميز شاد كرد؛من را ميتوان با حالي و احوالي جويا بودن شاد كرد.شادي ام در گروي چيزهاي بزرگ نيست؛همين شاديهاي ريزه و كوچك شعفهاي بزرگم را ميسازد.(درياچه نمک در منطقه خور وبيابانک ميباشد که در محور خور طبس واقع شده.اين محدوده کويري به هنگام بارشهاي تند و آب گرفتگي در کوير بوجود آمده و جذاب و ديدني است.) طبس عكس آن چيزي به ذهن مي آورد بسيار سرسبز و فراوان آبناك است.باغ گلشنش مثل نگيني سبز در كوير نارنجي ميدرخشد و طراوتي بينظير هديه ات ميكند.از بوي اقاقيا مست ميشوي و لطافت هوايش و گرماي مطبوعش ذهنت را به كلمات پيوند ميزند؛كلماتي كه دوست داري جمله شان كني و عجيب عطش اين داري خودت را به كنجي خلوت برساني كه بشود دست برد و چيزهايي نوشت و براي خود به يادگار نگاه داشت و يا حتي به عزيزي هديه اش كرد. عجيب دوست داري بنشيني كنجي مثلن زير سايه ي اقاقيا و مست از بويش و مدهوش از سايه ي لطيفش اين تراوش ذاتي و آرايش زيباي كلمات را در اين فضاي رويايي اس ام اس كني و برايش بفرستي...اس ام اس كند و برايت بفرستد.قبلترها باز هم آمده ام به اين ديار و جز گرماي استخوان سوزي كه توي اين باغ محو شد و نارنجهاي توي سبد ميوه ي همكلاسي طبسي ام چيز ديگري يادم نمانده.جز سرماي دلكش خانه اي به سبك قديم با گنبد گلي و دالانهاي خنك و طويل چيزي به ياد ندارم.جز نگاه شرر بار مشكي تو.جز لبخندهاي زير زيركي ات و جز كاويدنهاي بي چون و چرايت.آري جز آن نگاه پرسشگر كه تيغ ميكشيد روي صورتم و گونه هايم خون مي انداخت چيزي به ياد ندارم.
يزد هم با بادگيرها و آتشكده هايش دل هر تازه واردي را آب ميكند.جز من كه دلم فقط خون ميشود.ياد آن شش روز اقامت در آهن شهر مي افتم؛كه انگار نميكردي وسط كوير سربرآورده اين مجتمع هاي ويلايي با آن درياچه ي مصنوعي و آن نخلهاي سر به فلك كشيده اش؛كه غلط انداز توي شمال خودت را تصور ميكردي و دنبال صداي امواج گوش تيز مي داشتي.ياد آن نخستين سيگارهاي روي لج و لجبازي.ياد آن نگاه مخفي و تيره.ياد صداي گيتارت.ياد آن آيينه خانه.من...تو...آيينه خانه...نگاهي كه هزار تكه شده بود.
و آسمان كوير...آسمان هزار نور پاره ي كوير ...كه ميگيرتت چنان توي خودش غرقت ميكند گويي تو هم يك نور لامتناهي هستي قاطي همه ي ستاره هايي كه ميليونها سال است خاموشند و هنوز سوسويي از حضورشان را به رخت ميكشند.
جمع خانوادگي آن راحتي و صميميت همراهان دوست را ندارد و با اين حال باز هم ميشود خوش گذراند.در اصفهان سر گرفتن اتاقهاي رزرو شده كمي مشكل ايجاد ميشود و بلاخره مشكل حل ميشود.گو با كمي دلخوري از جا به جايي اتاقهايمان.بگو مگوي مفصلي هم با پدر ماني كردم و داشتم بچه گانه به مقصد تهران تركشان ميكردم.اما سعي كردم بر خودم مسلط باشم.پدر ماني چون من تند گو است و درشت مي پراند.مثل خودم لجباز است و مثل خودم هر حرفي را كه نبايد ميزند.زياد با هم كل كل ميكنيم اما در عين حال نميشود گفت بيشتر از هر كسي همديگر را درك نكرده و دوست نداريم.نتيجه ي برخورد دو آدم از جنس هم ميشود همين!بوم!به قول خواهر ماني وقتي هميشه با هم شوخي ميكنيد يك وقتهايي هم شوخي ميكنيد و يا طرف حال ندارد يا خسته است يا هر چه به مذاقش خوش نمي آيد و به پر و پاي هم ميپيچيد.راست ميگويد.از اينكه خواهر شوهري به اين فهميدگي دارم به خودم مي بالم.حقيقتن لذت ميبرم از نظريات منطقي اش و آرامشي كه از كلام و گفتارش مي بارد.خب من هم ديدم بهتر است اينبار نيم من شوم و لج بازي و تخس شدن و هوچي گري را بگذارم براي وقتي مناسب تر.پس پيش قدم شدم و آشتي كردم.در اصفهان به ديدن كليساي وانك رفتم.براي چندمين بار نميدانم و باز هم از فضاي منحصر به فرد در كليسا به وجد آمدم.از رستوران گردان هتل آسمان و  ديد زيباي زنده رود و كوه ص فه خوشمان آمد و رستوران خان گستر را با آنهمه تعريف زياد نپسنديدم. زاينده رود تقريبن خشك شده بود و چيزي از آنهمه زيبايي نبود.جز  در مكانهاي عميق تر آبي وجود نداشت و آن آب  هم به طرز  باورنكردني مملو از ماهيهاي ريز بند انگشتي بود به طوريكه يك بند انگشت بيسكويت در صدم ثانيه روي سطح آب غيب ميشد.البته اين را هم ميگذارم تا هنر عكاسي ام را به رخ بكشم!اينقدر دلم براي اين ماهيان يتيم بي پدر و مادر(طبعن بلايي سر پدر مادرشان آمده بود! من كه هر چه قلاب انداختم خبري از ننه باباي اين بي پدر و مادرها نشد! دريغ از يك گاز ناقابل!)سوخت كه رفتم براي دومين بار در عمرم صف نانوايي ايستادم يك نان خريدم و  تكه تكه انداختم توي آب و از محو شدن يكباره ي آن لذت ميبردم! ياد مرغ تام و جري ميفتادم كه در آني فقط استخوانهايش مي ماند.(اين را هم توي پرانتز بگويم يك بنده خدايي براي من اس ام اس زد :قلابها  علامت كدام سوالند كه ماهيها پاسخشان ميشوند؟ و بعد يك بنده خدايي همان لحظه دوباره اين رو اس ام اس كرد.ميدانيد؟پشت اين كار هزار حرف است اگر اهلش باشم).كوه ص فه يك جاي تفريحي و گردشي دارد كه خدا نصيبتان نكند توي نوروز و آن هم جمعه برويد.به عمرم اينهمه غريشمار يكجا نديده بودم.پر از آدمهاي گرگوري و هپلي كه هيچ رقمه نميشود با آنها بر بخوري.به يمن تلاشهاي سازمان گردشگري كه يك زماني خودم هم عضوشان بودم و اصرار بر اجراي اين طرح رويايي داشتم؛ و اين چادرهاي مسافرتي برزنتي رنگارنگ؛هر ايراني فقط با يك چادر ميتواند برود دور ايران را بگردد(جايي خارج از ايران هم شايد!البته اگر راهشان بدهند).بعدها سر اين بحث خواهيم كرد كه ثروت ارتباط مستقيم(نه كاملن مستقيم)با فرهنگ دارد و همين بنده ي حقير كه اينجا مي بينيد كمتر پيش مي آيد آدمهاي فقير به خصوص انهايي كه فقر فرهنگيشان بيشتر مشهود است را در جرگه ي آدم به حساب بياورم.گو اينكه نه كسي صرف ثروتمند بودنش برايم اهميت ميابد نه كسي صرف فقير بودنش ميتواند برايم نا خوشايند باشد.اما تا جايي كه شده از فقيرهاي فرهنگي روبرگردانده ام.تمايلي به دقيق شدن در رفتارشان و برخوردن با آنها را هيچ وقت نداشته ام.بگذاريد پاي از خود راضي بودنم.حتي شماتتم كنيد.اما براي من آدمهاي پولدار پسنديده ترند از فقيرها.داشتم ميگفتم؛توي يك ربعي كه رفتم دستشويي توي آن مجتمع تفريحي و برگشتم؛ماني حالت تهوع گرفته بود.ميگفت هزار نفر از كنارم رد شدند و يك آدم معمولي تويشان نبود.گفتم كجا را ديده اي كه توي دستشويي اگر بودي حتمن تا به حال مرده بودي.اصلن دلپيچه گرفته بودي.گو ابنكه دستشويي هاي زنانه از مردانه به مراتب كثافت خانه تر است.در تمامي دستشويي هاي بين راه حتي آنهايي كه مدرن و امروزي و با امكانات دستمال و دست خشك كن و سيفون و سطل زباله ي نايلون دار بودند؛مشاهده ي نوار بهداشتي كثيف؛كهنه ي بچه ي گهي و هزار كثافت و نجاست ديگر امري عادي بود.خب اينها مشخص است كه طرف شعور يا آگاهي طرز استفاده از اين امكانات را نداشته است.دور تا دور دستشويي ها از اين آثار زينتي تزئين شده بود.كسي كه شعور چنين چيز ساده اي را ندارد؛حق مسافرت به جاهايي كه ساير افراد جامعه ميروند را هم نبايد داشته باشد.با خودم فكر ميكردم بچه هايشان هم از خودشان كثافت تر.آخر از كي ياد بگيرند؟حتم كه بچه هاي بچه هاشان هم از آنها بدتر و اين چرخه ادامه دارد.بگذريم.برويم جاهاي خوب خوب.اين كوه ص فه تله كابين دارد.ميتواني از فراز آن بزرگي اصفهان را كه مثل يك تريلي شن بر كناره ي زنده رود خالي شده ببيني.توي همين مجتمع  تفريحي بولينگ هم ميتواني بروي.اين بولينگ ما هم حكايتي دارد.توي همان ضربه ي اول توپ سه تا ناخن نازنينم از بيخ شكست چه شكستني!يعني ناجوانمردانه از بيخ شكست.شكستن با كوتاه كردن فرق دارد ها.از آن شكستنهايي كه ميگذارد درست كمر خود ناخن را از گوشت ميكند.حكايت طرف و اره اش ميشوي. نه راه پس داري نه راه پيش.خون از سر انگشتانم فواره ميزد.اما شوق بازي و كم كردن روي ماني نميگذاشت دست بردارم گو اينكه ناخنهايم را از دست داده بودم.توپها سنگين بود و سايز دستهاي ظريف من نبود.ضمن اينكه كلي عمله پشت در شيشه اي جمع شده بودند و اين باسن ما را كه بايد هزارتا  قر و قمبيله بهش ميدادي  تا با ادا و اطوار خاص توپ چرخشي بزني ديد ميزدند.در نتيجه نميشد درست فيگور بگيرم و ماني خان تا توانست از اين لوس بازيها در آورد؛مي دويد؛ميجهيد؛ك .ونش را هوا ميكرد؛خم ميشد؛قنبل مي كرد و عين خيالش هم نبود.همه ي اينها را گفتم تا نتيجه ي 288-59 خودم را طوري توجيه كرده باشم!حالا توجيه شد؟حالا جالبش اين است كه توي هيچ ورزشي حتي همين بولينگ هم اينقدر كه اينبار عرق ريختم نريخته بودم.احتمالن اينها عرق شرم بوده!منم كه خجالتي و شرمناك!
بعد هم رفتيم سمت شيراز.اين بار فكر ميكنم بار هشت يا هفتمي بود كه توي اين 15 سال اخير رفته بودم شيراز.اولي اش و آخري اش بسيار برايم ماجرا داشت.آخري را از شما مخفي كردم.شايد يك روزي نوشتمش.بي شك اگر مينوشتم زيباترين پست اين وبلاگ ميشد.بس كه هيجانات روحي بالا و پاييني داشتم.بسكه نميدانم خوش گذشت يا بد گذشت يا چگونه گذشت؟يك سفر وحشتناك يواشكي.
هر چه از شيراز بگويم كم گفته ام.اثري از شهرستان بودن توي اين شهر نميبيني.كيف ميكني.با مردمي كه به خوشگذراني معروفند.همه چيز را ساده ميگيرند؛زندگي به كامشان است و تنها مهمان نوازاني هستند كه به واقع درست به اين نام شهره شده اند.يعني طوري است كه اگر يك روزي بخواهم خارج از تهران شهري را براي زيستن برگزينم بي شك همين شهر معدن لب لعل و كان حسن است.شهري كه هرچه زير و بالايش را بگردي باز هم جايي براي ديد زدن و تفريح و گردش دارد.هم اينكه بعضي جاهايش را مثل قهوه خانه ي دروازه قرآن(كه عطر صد خاطره مي پيچد توي اين كنج برايم)ميشود چند بار رفت ؛ميشود  امشب رفت؛فردا شب رفت؛شبهاي بعد هم؛اصلن ميشود يك پاتوق باشد.حقيقتن به سليقه ي حافظ ايمان آوردم انجا كه ميگويد:شهري است پر كرشمه ي خوبان ز شش جهت.... حقيقتن اين دختروهاي شيرازي ايقدر لوند و كرشمه اي و خوشگل و چشم و ابرو مشكي و ناز و شيطون و خوش تيپ بودن كه ما دختر تهرونيها ها دپ زديم.فال خافظ هم كه نميشود رفت آرامگاهش و نگرفت.هرچند انگار توي ان شلوغي و جمعيت حافظ من را با دوستم اشتباه گرفته بود!از همه ي اينها گذشته اين پاساژ يا مجتمع ستاره فارس بود توي خيابان عفيف آباد.يعني سرمان را ميزدي تهمان را ميچيدي؛توي اين پاساژ ولو بوديم.انگار از پشت كوه آمده بوديم و به عمرمان خريد نكرده بوديم.گويي ولمان كرده بودند توي شانزه ليزه و ما يك حساب بانكي پر داشتيم و هي مرض خريد.كلن فضاي پاساژ خوب بود و يك جوري بود كه اگر هر روز هم به اونجا سر ميزدم تابلو نميشدم.هرچند من انگار هميشه گاو پيشاني سفيد هستم و همينها هم من را كاملن شناخته بودند و با صفتهايي مثل همون خانمه كه عطر خريد...همون خانمه كه شوهرش ازم لباس خريد.. پيش هم از من ياد ميكردند و پچ پچشان به گوشم ميرسيد.اينجا به بعد را با عطسه و سرفه و لرز و تب برايتان ميگويم.من كه هر جا بروم بلوا و آشوب دنبالم مي آيد.مثل همان بارانهاي سيل آسايي كه دنباله ي من بود.خلاصه كه تا به حال هرچه گرماي شيراز يادم بود رفت و سرما و خيسي استخوان سوزش خصوصن اينكه من با لباس بهاري بودم ؛يادم ماند.هميشه كشته ي آسمان آبي رنگ سيراز بودم كه توي عكسها آبي اش ميخواست بخورتت(به قول لنگ دراز آبيت تو حلقم!).اما اين آسمان آبي اين بار چيزي نشانمان نداد.توي تخت جمشيد هم باران گل باريدن گرفت و نميدانم از كجا پودر گل رويمان مي پاشيد.شايد داريوش بود كه ميگفت اي مردم بي فرهنگ من؛برويد يك گلي به سرتان بگيريد با اين گندي كه زده ايد اينقدر از من و آبا اجدادم مايه نگذاريد.يا شايد كمبوجيه بود كه ميگفت خاك بر سرتان ملت بي لياقت من.باغ ارم و بازار وكيل هم كه پشت قباله ي شيراز گردي است.توي دومي كلي خرت و پرت خريدم.از فندك و جعبه هاي ميناكاري بگير تا منبت كاري و گليم و لباس شيرازي.براي لج بازي به رستوراني كه قبلن حمام وكيل بود نرفتم.در عوض رفتم بهترين رستورانهاي شيراز و حسابي خركيف شدم.بيشترشان توي همان خيابان عفيف آباد بود.مثل رستوران سنتي صوفي.با چند تا پيرمرد هنرمند كه سنتي ميزنند و ميخوانند.فضاي خيلي عالي نداشت يك كمكي خفه بود اما بد نبود.غزايش هم خوب بود اما لطفن ميگويش را سفارش ندهيد!ولي استيك سه طبقه اش شاهكار بود.شيشليك با استخوانش هم خوب بود.رستوران لوتوس توي همان پاساژ ستاره كه يك آسانسور جداگانه مثل رفتاري شهرك غرب دارد هم محشر بود.فضاي عالي؛موسيقي خوب و گارسنهاي خوش برخورد و خوش منش.فست فود هم هات توي همان خيابان عجب پيتزاهايي دارد.يك عالمه هم سيب زميني توي پاكت ميريزد كه دلت ميخواهد بپاشي روي ميز و با دست بخوري.اما اينقدر غلغله و شلوغ بود كه جانمان داشت در مي آمد.اما غذايش چسبيد.يك فست فود ديگر هم بود  نارون كه هات داگ تنوري با سس مخصوص محشري داشت.فالوده بستني مخصوص هم كه رفتيم تپه تلويزيون بابا بستني.صفي بود ها.اما محشر بود!بعد از شيراز مستقيم رفتيم سمت بوشهر و بندر عباس و بعد هم قشم وكيش!يعني ك.ون ايران گردي را پاره كردم به عبارتي!


پ.ن0: اينجا بودم وقتي پرسيدي الان كجايي؟

پ.ن1:گه ملحد وگه دهري وکافر باشد....گه دشمن خلق وفتنه پرور باشد....بايد بچشد عذاب تنهايي را....آنكس که زعصر خود فراتر باشد

پ.ن2:« اللهم ارحم من لا يرحمه العباد و اقبل من لا يقبله البلاد » خدايا رحم کن بر آنکه بندگانت بر او رحم نمي آورند و بپذير آن را که هيچ سرزميني نمي پذيردش

پ.ن3:تنم ز رنج، عطر و بو گرفته است...رخم به سيلي زمانه خو گرفته است

پ.ن4:تو ديوونه ترين ديوونه ي دنيا هستي وقتي گفتي تهران بدون من برايت جاي نفس كشيدن نيست و آمدي خودت را به جنوبي كه من تويش بودم برساني تا بتواني نفس بكشي به قول خودت!!

پ.ن5:بهمن كه اينجا بود بردمش مثلن شهر كتاب كوچكي كه همين نزديكي ام است.پيرمرد ساكتي صاحب آنجاست.جالبش اين است بيش از هشت تا نه دفعه از او كتاب خريده ام و هميشه فكر ميكردم پيرمرد علاقه اي به مطالعه ندارد و از روي اجبار كتاب ميفروشد.اما اين بار بهمن چنان با او سر صحبت را باز كرده بود كه كف بر شدم!پيرمرد كلي كتاب خوب و تازه و همچنين كتابهاي مورد علاقه اش را به ما معرفي كرد.كلي هم سر كتابهايي كه در جواني خوانده بود برايمان گفت.عجيب بود كه من فكر ميكردم پيرمرد عنق و كم حرف است!تعطيلاتم با كافه پيانو؛خداي چيزهاي كوچك؛چراغها را من خاموش ميكنم؛عقايد يك دلقك؛ناتور دشت؛مردي كه گورش گم شد و اپراي شناور گذشت.آهان فقط در مورد چراغها را من خاموش ميكنم:حالا ميفهمم خيلي از وبلاگ نويسهاي محترم كه عاشق كلمات و جمله هاي قلمبه سلمبه اند و به وفور و با خودكشي كردن توي نوشته هاشون جا ميدن از كجا نشات ميگرفته!فقط با يك جمله ي كتاب حال كردم:آخرش كه ميگه نگفته بود پروانه ها هم كوچ ميكنند...

پ.ن6:هي......دربدري هم عالمي دارد!تف تو روختون با اين موج جديد ف ي  ل  ترينگ تون!آخه بي پدر مادرا من بعد پنج سال و اندي كجا برم آواره شم؟

پ.ن7:ك .ون لق هر كي سراغ منو نگرفت!

پ.ن8:سر راه برگشت براي پدر از اين دشت شقايق شقايق بردم....فهميدم امسال عيد من و مامان اينا از چي فرار كرديم...اينكه بشينيم سر سفره اي كه پدر كنارش نيست با همون لبخند مهربون...

لحظه اي با من باش...

اي شب به پاس صحبت ديرين خداي را
با او بگو حکايت شب‌زنده‌داري‌ام
با او بگو چه مي‌کشم از درد اشتياق
شايد وفا کند بشتابد به ياري‌ام
اي دل چنان بنال که آن ماه نازنين
آگه شود ز رنج من و عشق پاک من
با او بگو که مهر تو از دل نمي‌رود
هر چند بسته مرگ، کمر بر هلاکِ من
اي آسمان به سوز دل من گواه باش
کز دست غم به کوه و بيابان گريختم
داري خبر که شب همه‌شب دور از آن نگاه
مانند شمع سوختم و اشک ريختم
................................................
بگذار سر به سينه‌‌ي من تا که بشنوي
آهنگ اشتياق دلي دردمند را
شايد که بيش از اين نپسندي به کار عشق
آزار اين رميده‌ي سر در کمند را
بگذار سر به سينه‌ي من تا بگويمت
اندوه چيست، عشق کدامست، غم کجاست
بگذار تا بگويمت اين مرغ خسته‌جان
عمريست در هواي تو از آشيان جداست
دلتنگم آنچنان که اگر ببينمت به کام
خواهم که جاودانه بنالم به دامنت
شايد که جاودانه بماني کنار من
اي نازنين که هيچ وفا نيست با مَنَت
تو آسمان آبي و روشني
من چون کبوتري که پَرَم به هواي تو
يک شب ستاره‌هاي تو را دانه‌چين کنم
با اشک شرم خويش بريزم به پاي تو
بگذار تا ببوسمت اي نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت اي چشمه‌ي شراب
بيمار خنده‌هاي تو‌ام بيشتر بخند
خورشيد آرزوي مني گرم‌تر بتاب

ده سال پيش اين موقع رو يادت مياد؟چه حس و حالي داشتيم؟درست همين موقع؛همين لحظه.همه چيز به سرعت و بدون اينكه مهلتي داده بشه پيش رفت.از يك مسافرت دو روزه تو شروع شد و يكهو ديديم سر از آزمايشگاه و محضر و بنگاه  معاملات ملكي درآورديم.درست ده سال پيش همين لحظه؛چي تو دل من و تو ميگذشت؟خوب يادمه.نفس به نفسش رو.لحظه به لحظه اش رو.اونهمه اضطراب رو.اونهمه ناخوشي رو.اونهمه مدارا.اونهمه دوستي عميق و اونهمه مهر و اونهمه صبوري و اونهمه غم و بي كسي رو خوب يادمه.هر چي كه يادم رفته باشه؛دستهاي تو هم گره كردمون خوب يادمه.نگاههاي دلگرم كننده مون به همديگه.دنبال يك  نگاه همراه گشتنمون.دنبال كسي كه همراهيمون كنه.كسي كه ساز ناكوك مخالفتش رو تو گوشمون شيپور نكنه و كسي كه بياد و بخواد كه كمك كنه ما با هم باشيم.دريغ از يك نفر.حتي اونايي كه قبلش هلمون دادن؛بعدش پشتمونو خالي كرد.اما كم نياورديم.چي شد كه كم نمياورديم ماني؟چي ميشد كه من دست از همه چيز شستم تا پيمان هميشه كنارت بودن رو امضا كنم؟چي شد كه تو دست از دنيا شستي تا من رو كنار خودت داشته باشي؟چي شد كه تو برام شده بودي تنها تكيه گاه؟چي شد كه شونه هاتو كردي پناه خستگيهام و پرشكستگيهام؟ چي باعث ميشد من و تو دو گل سرشته از خاکهاي مختلف بيايم و بخوايم كه با هم باشيم؟خوب يادمه برعكس بيشتر همجنسهام؛  تو رو براي ازدواج نخواستم.ازدواج رو براي تو خواستم.خوب يادمه منو براي خودم و فقط خودم خواستي.ميدوني اين چه ثروت بي انتهايي هست؟ ميدونم اين چه ثروت بي انتهايي هست.خوشبختي كه نصيب كمتر كسي ميشه.توي اين ده سال چه لحظه ها كه با هم نداشتيم.چه لبخندها؛چه اشكها؛چه دلگرفتگيها و چه خوشبختيها.و اينقدر خوشحالم از اين تو رو داشتنها؛كه ميدونم اگر روزي دوباره بخوان سرنوشتم رو رقم بزنن؛به التماس از خدا خواهم خواست كه تو رو تو كفه خوشبختي من بذاره.اينقدر مسرورم از اين محبتت چشيدنها كه حاضرم باز هم به خاطرت دست از همه چيز بشورم.حاضرم باز هم دنيا رو بدم تا دنياتو بگيرم.     
حالا كه وارد دهمين سالروز با هم بودن هميشگيمون شديم؛ميخوام همينجا براي چند مورد ازت تشكر كنم.براي چند مورد طلب بخشايش كنم. و براي چند مورد ببخشمت!
ممنونم به خاطر اون عصر تابستوني كه كفشاتو پوشيده بودي دم در آماده رفتن و برگشتي گوشي رو برداشتي(احتمالن اگه ميدونستي اين سلام چه آتيشي به جونت ميزنه هيچوقت اين كار رو نميكردي!).ممنونم به خاطر اون عطري كه درست چند روز بعد از آشناييمون بابت تولدم بهم دادي(همين باعث شد ازت خوشم بياد و تو دامت بيفتم!).ممنونم به خاطر اون اسكورت كردنهات از دم در تا دبيرستان و از دبيرستان تا دم در.ممنونم به خاطر اونهمه آژانس رايگان شدنات!ممنونم به خاطر اون عصري كه در خونه رو باز كردم و ديدم تو و دوستت دارين با پسر همسايه صحبت ميكنين.ممنونم به خاطر با همه دونسته هات باز هم خواستنم.ممنونم به خاطر اون عصرهاي شاد تابستوني.ممنونم به خاطر اون هشتاد هزار تومني كه سيزده سال پيش بابت تلفن برام اومد!ممنونم به خاطر اون بيست تا نوار كاستهاي زنون ترانه هاي گلچين ايراني كه بهم دادي و من با چه عشقي گوش كردم و بعدش گفتي چون مال خواهرم بود ازشون بدم ميومد دادم به تو تا ديگه نذاره!ممنونم به خاطر اون شبي كه با من اونهمه راه رو تا اون شهرستان اومدي و برگشتي!ممنونم به خاطر اون روز توي هتل شرايتون كه منو  پشت بستني فصل ويژه در آغوش كشيدي بوسيدي و باعث شدي نگهبان بهمون تذكر بده!ممنونم به خاطر اون ظهر برفي كه با پسري كه دنبالم افتاده بود درگير شدي بعدش رفتي خونه ات و باعث شدي  تا دم در خونه بياد و قضيه بوسه هاي ما  توي كوچه بغلي دبيرستانم رو براي مامان توضيح بده!ممنونم به خاطر اون شش دفعه اي كه اومدي خواستگاري و بابا بيرونت كرد.ممنونم به خاطر اون دسته گل پلاسيده رنگارنگ هردمبيلي كه سر آخرين خواستگاري برام آوردي و گفتي گل فروشيها بسته بود!!ممنونم به خاطر اون روزهاي قشنگ و توي فضا بودن مقدمات عقدمون.ممنونم به خاطر اون شب قشنگ بعد از عبور از قله اونهمه غم.ممنونم به خاطر اون صبحانه منحصر به فرد اولين روز با هم بودنمون روي موكت هاي كثيف اون زيرزمين توي شلوغترين جاي شهر.ممنونم به خاطر اون روز توي مطب دكتر متخصص زنان آشناي مامان اينا و پرسيدن اين سوال كه چند بار در روز ميشه صكص داشت و آب كردن من از خجالت!ممنونم به خاطر فروختن ساعت مچيت به يك چهارم قيمت و خريدن اون كاپشني كه چشم منو گرفته بود.ممنونم به خاطر اون مسافرت اتوبوسي ماه عسل اسم به شمال درست عين عبدالله ها!ممنونم به خاطر رفتن زير بار اونهمه قسط (قست؟ غسط؟غست؟) براي ماشين دار شدنمون.ممنونم به خاطر ترجيح دادن من به همه چيز و همه کس حتي پدر و مادر و پري و حوري.ممنونم به خاطر اينهمه وقت صبوري و مريض داری و خم به ابرو نياوردنت.ممنونم به خاطر زمزمه هاي شيرين هر روزه ات زير گوشم که"تو بهتريني هنوز هم".ممنونم به خاطر همه ناز و نوازشهات.ممنونم به خاطر همه کوتاه اومدنات؛ناديده گرفتنات؛راه اومدنات؛همراه بودنات؛سازگاريهات؛مهربونيهات.ممنونم به خاطر رکورد هفت بار در يک شبانه روز!ممنونم به خاطر از خودگذشتگيهات.ممنونم به خاطر اين در اون در زدنهات تا منو به خواسته هام برسوني.ممنونم به خاطر اونهمه يک قرون دوزار کردنات براي خودت وقتي ميخواستي چيزي بخري تا بلکه بشه يک جاي اين زندگي رو باهاش گرفت و هيچوقت هم نشد.ممنونم به خاطر اون آرامش و بخشيدنات بابت تصادف هاي مسخره هر از چند گاهي من.ممنونم به خاطر احترام و وجهه اجتماعي خوب و شخصيتي که شخصيت تو بهم ميده.ممنونم به خاطر وقتي که با غرور تو خيابون دست تو دستت راه ميرم.ممنونم به خاطر همه حسادتهايي که اطرافيان بهم ميکنن.ممنونم به خاطر ميدون دادنات تا من بشم اون چيزي که دوست دارم.ممنونم به خاطر پل شدنات؛نردبون شدنات و نه سد شدنت.ممنونم به خاطر همه اون يک سالي که ساعت 10 شب ميومدي دنبالم سرکار.ممنونم به خاطر اون روز که چند تا تیکه طلای خرد و ریزمو فروخته بودی و یک نیم ست طلای زشت و بیقواره جاش خریده بودی!ممنونم به خاطر همه ساکهاي مسافرتي که توسط تو بسته ميشه و از ش.ورت . س.وتين و خط لب وسايل من توسط تو جمع ميشه.ممنونم به خاطر همه ميز شام و ناهار و صبحانه رو جمع کردنات.ممنونم به خاطر همه درک کردنات.ممنونم به خاطر همه تنهاييهايي که ميخواستم بخشيدنت.ممنونم به خاطر  حس رهايي که با تو دارم.ممنونم به خاطر عشق بدون زنجيرت.ممنونم به خاطر احترامي که بهم ميذاري.شخصيتي که بهم ميبخشي.محبتي که نثارم ميکني.ممنونم به خاطر همه هميشه من در اولويت بودنها.
ممنونم به خاطر اینهمه پا بودنت تو خرید و بازار نوردی!ممنونم به خاطر حتي يکبار سرم داد نکشيدن؛يک بار دست بلند نکردن؛يکبار تند گفتن و دلم رو سوزوندن.ممنونم به خاطر نگذاشتن که قهرمون حتي يکبار از دو ساعت بيشتر بشه.ممنونم به خاطر مثل بچه ات به دندون کشيدنم.ممنونم به خاطر اينهمه باب دلم راه اومدنها.ممنونم به خاطر آرامشي که از حضورت دارم.ممنونم به خاطر اينهمه همنفست شدن.ممنونم به خاطر اینهمه سال وفاداریت و پاک بودنت.ممنونم به خاطر بودنت.

میبخشمت بابت همه ماکارونیهای رشته ای که تو سبد خرید پای صندوق تبدیل به شکلی میشن!میبخشمت بابت همه آهنگای تخمی که از خواننده های تخمی میذاری و میخوای باهاشون ذوق کنم!میبخشمت بابت همه کتاب نخوندنات!از مطالعه فراری بودنات!از نوشتن بیزار بودنات!میبخشمت بابت همه از زیر بار سینما رفتن در رفتنات.میبخشمت بابت همه هیچوقت ظرف نشستنات!میبخشمت بابت همه شریک شدنات و "همه سهم غذامو تو خوردی"گفتنات!میبخشمت بابت همه دفعاتی که رفتیم رستوران لازانیا سفارش دادی.میبخشمت بابت روزای اول ازدواجمون که ناخونامو از ته ته چیدی!میبخشمت بابت روزای اول ازدواجمون که وادارم میکردی چای نخورم یا اگه میخورم روزی نصف استکان چای پررنگ با شکر فراوون و البته یخ بخورم!میبخشمت بابت سال دوم ازدواجمون که هر روز با یک کیک بزرگ خامه ای وارد خونه میشدی و هر روز سالاد الویه و ماکارونی با سس فراوون مایونزمون به راه بود و اون سرخکن سیب زمینی که در یک هفته هفت کیلو اضافه وزن بهمون داد!میبخشمت بابت سال سوم ازدواجمون که برنامه مسافرت خارجیمونو لحظه آخر کنسل کردی.میبخشمت بابت سال چهارم ازدواجمون که هر پنجشنبه مامانت اینا دعوت خونه ما بودن.میبخشمت بابت سال پنجم ازدواجمون که الکی الکی یک بچه گذاشتی رو دستم!همینطور بابت اون سه تا بچه ای که تا حالا بهم دادی!میبخشمت بابت سال ششم ازدواجمون که یک راهنمایی اشتباه کاری بهم کردی و مسیر زندگیمون عوض شد!میبخشمت بابت اون اشتباه مالی وحشتناکی که داید و همه جمع کرده هامونو به باد دادی!میبخشمت بابت همه بی سلیقه گیهات توی خرید گل!به خصوص اون دسته گل آفتاب گردونی که بیست تا هزاری بی زبون بابتش داده بودی برای تولدم!!!میبخشمت بابت همه یک سوال رو سیصد بار پرسیدن تا جواب دلخواهتو گرفتنت!میبخشمت بابت اینکه منو از ایتالیا گرفتی و چسبوندی به انگلیس!میبخشمت بابت اینکه مجبورم کرده بودی امضامو شبیه امضای تو کنم و منم جوجوه جغله و جوگیر شده؛تموم سی چهل تا امضای پای عقدنامه رو یک امضای عجق وجغ کج و کوله زدم!میبخشمت بابت همه مسافرتها و مسیرهایی که با ماشین میریم و نمیذاری من هایده بذارم!یا لااقل حمیرا!یا دست کم اندی!

ميبخشي ام بابت اینهمه بهونه گیری و نق زدن تو خرید هر چیزی از جمله خونه که دیگه مگه خوابشو ببینیم!ميبخشي ام بابت همه کم گذاشتنهام.ميبخشي ام بابت همه خودخواهیهام.ميبخشي ام بابت همه ناسازگاریهام.ميبخشي ام بابت همه بهونه گیریهام.ميبخشي ام بابت همه تنبلیهام.ميبخشي ام بابت همه نبودنهام. کم بودنهام.ميبخشي ام بابت همه بدیهای ریز و درشتم.ميبخشي ام بابت همه سر قرار کاشتنهات.ميبخشي ام بابت همه پنهان کاریهام.ميبخشي ام بابت همه حقیقت نگفتنهام.ميبخشي ام بابت همه "بی" های که دارم و "با" هایی که داری.

ممنونم؛میبخشی؛می بخشم؛ بابت همه چیزهایی که یادم نیست و یادت هست.میدونی چی دلم میخواد؟سالهای سال کنارم باشی.شاد و خوشبخت و سلامت.
..............................................
پ.ن:باورم نیست؛ ده ساله شدیم!راستش رو بخواین 15 ساله!عجب جوجه ای بودیم ازدواج کردیم!دیروز به همکار بیست و نج ساله ام میگفتم چقدر کوچولویی ازدواج داری میکنی!!!در عوض امروز که شیرینی دادم همکارا میگفتن فلانی رو از شیر گرفتن شوهرش دادن!گفتم مرد حسابی من سی سالمه!داشت دو تا شاخ در میاورد. منم خوش خوشانم شد!

پ.ن:جواب کامنتای پست قبل امشب.
........................

لحظه ای با من باش...

و گونه هایت
با دو شیار مّورب
که غرور ترا هدایت می کنند و
سرنوشت مرا
که شب را تحمل کرده ام
بی آن که به انتظار صبح
مسلح بوده باشم،
و بکارتی سر بلند را
از رو سبیخانه های داد و ستد
سر به مهر باز آورده م
و آغوشت؛اندک جائی برای زیستن
اندک جائی برای مردن
و گریز از شهر؛که به هزار انگشت
به وقاحت؛پکی آسمان را متهم می کند
کوه با نخستین سنگ ها آغاز می شود
و انسان با نخستین درد
در من زندانی ستمگری بود
که به آواز زنجیرش خو نمی کرد -
من با نخستین نگاه تو آغاز شدم
ای پری وار درقالب آدمی
که پیکرت جزدر خلواره ناراستی نمی سوزد!
حضورت بهشتی است
که گریز از جهنم را توجیه می کند،
دریائی که مرا در خود غرق می کند
تا از همه گناهان ودروغ؛شسته شوم
وسپیده دم با دستهایت بیدارمی شود

 

 

وسپیده دم با دستهایت بیدارمی شوم... - 39 نظر